Yusuf’un Zindanlarından

- I -

Ben bir Yakub idim kendi halinde
Mevlanın kelamı vardı dilimde
Kaybettim Yusuf’um Kenan ilinde
Ağlar Yakup ağlar Yusuf’um nerde
Gitti de gelmedi vah yavrum nerde

Yusuf, bir narin çocuk ellerinde Kenan illerinin kır çiçeklerinin kokusu. Saçları kaşları kömür karası, gözleri, sözleri yıldız yıldız, gülünce dişleri inci mercan, babası Yakub’un gözbebeği, gözlerinin sevinci, göz nuru, bir tanesi, ikinci hanımından olan ilk çocuğu. Ciğerparesi. Gömleğine, elbiselerine sinen kokusu sihirliymiş gibi etkili, ruha şifa, gözlere ilaç.

Yusuf, Yakub’un hikmet ve sevgisinin ışıltısının güneş, ay ve yıldızlardan daha parlak yansıması. Seçilmiş / ‘mustafa’ olmak herhalinde ayan beyan olduğu için Yakub’un özene bezene kolladığı, gözettiği, eğittiği oğlu. Alnı peygamberlik nurunun bir sonraki yansımasına mekan. Gündüzün Yakub’un hikmet-i baliğasından beslenen ruhu, geceleri alemler arasında gezmekte, kainat kendisine diz çöktürülmekte. Küçük yaşlardan itibaren Peygamberliğin, gaybten sadık ve doğru haberlerin sembollerini rüyasında görmeye başlayan duru dimağ. Güneş, ay ve bir dolu yıldız kendisine itaat ettirilmiş, emrine ram edilmiş gören küçücük gövdesindeki iç aleminden sonsuzlukların fışkırdığı çocuk. Babasının bu haberi duyar duymaz ‘aman ha aman kardeşlerine anlatma sana bir kötülük yaparlar’ diye, kendi sülbünden insanlardan korumaya çalıştığı altın ruh.

Yusuf, kin bilmez, kin gütmez. Babasının kendine beslediği çok muhabbetin tez ayrılık getirdiğinin canlı tanığı.

Yusuf kin oklarının hedefinde, hased ve kıskançlığın, çekememezlik girdabının orta yerinde. Abileri Yusuf’a verilen nimetin kıskançlığını kardeşleri de olsa kanla gidermeye çalışacak kadar duygusuz, babalarının ona muhabbetini çok görecek ama ardındaki hikmeti göremeyecek kadar gözleri kanla bürülü. Koca koca adamların kendilerine utanmadan seçtikleri ufacık tefecik düşman. Akılları ve gönülleri kararmış aynı babadan kardeşlerin kurbanı Yusuf. Gel derler güvenir gider, kal derler kaygısız kuşkusuz kalır.

Yusuf  hile kurbanı, kanların gölgesinde. Herkesi kendi gibi bilen, vurana elsiz, sövene dilsiz, saf ve temiz. Yakup oynasın yesin içsin diye emanet etti abilerine.Abiler öldürmek istediler önce, sonra da ıssız kuyularda ölüme yada uzaklara götürülmeye bıraktılar. Sızlarsa vicdanımız tevbe ederiz dediler, sıkılmadan.

Yusuf’u götürdüler ölüm kastine
Attılar kuyuya başı üstüne
İhlas ile çıktı suyun üstüne
Ağlar Yakub ağlar Yusuf’um deyu
Gitti de gelmedi vah yavrum deyu

Yusuf soğuk çöl gecelerinde kuyunun karanlıklarında ilk medresesini tanıyan ilahi hikmet ve sabır talebesi. Bu karanlıkların içinde başına gelenlere bir anlam veremediği, kimsesiz, korumasız, yapayalnız kaldığı, ana-baba özlemini çocuk kalbinde en ağır şekilde hissettiği anda, bütün dünyanın başına yıkılır gibi olduğu sıkıntılar içinde payelerin ve teveccühlerin en güzeli, tesellilerin en güveniliri imdadına yetişti ve ilk vahyini aldı: ‘Merak etme sen onlara bu yaptıklarını anlatacaksın.’ Hem de ne anlatmak; Allah vaad ederse öyle eder, her vaad aynen tahakkuk eder.

Yusuf artık karanlıklardan nurun merkezine ışınlanmış gibi, Yusuf artık vahiy nurlarından oluşan tahtın en tepesinde ferah gönlü, mutlu gözüyle zaman ve mekan ufuklarını geçmekte. Abileri ise hala düzen kurmakta yalanla dolanla sevgi kazanma derdindeler. Yusuf’un kana buladıkları gömleği ellerinde kayadan katı kalplerini kanlı dillerine buladılar, suçu masum kurda kuşa attılar. Yemin billah ettiler, kurd kaptı dediler, Yakup bildi, gördü, hissetti yalanı, elinde birşey yoktu, ispatı güçtü, hikmet-i ilahi, peygamberlik bile yetmedi hakikatın o an ortaya çıkmasına.

Cem olup geldiler Kenan’ın kurdu
Biz yemedik diye içtiler andı
Yakub’un feryadı arşa dayandı
Ağlar Yakub ağlar Yusuf’um deyu
Gitti de gelmedi vah yavrum deyu

Yusuf bir yola koyuldu, karanlıklar, elleri kanlı bıçaklı kadınlar, yırtık gömlekler, kıskançlıktan düşmanlıklar, cazibesinden düşmanlıklar onu bekliyordu. Yakup hasretle onu bekliyordu.